Archiwum kategorii: starożytne cywilizacje

cywilizacja – Mochica, Peru

mochaOdkrycie kultury Mochica zostało dokonane przez Maxa Uhle w 1899 r. nad brzegami rzeki Moche i Chima, w okolicy miasta Trujillo.

Cywilizacja Moche rozwinęła się w północnym Peru. Jej stolicą było miasto Huacas del Sol y de la Luna, znajdowało się ono w pobliżu dzisiejszych miast Moche i Trujillo, Kultura ta zamieszkiwała ten rejon od około 100 AD do 800 AD.

Organizacja polityczna Moche jest przedmiotem debaty, wielu badaczy twierdzi, że cywilizacja ta nie była politycznie zorganizowana jako jednolite imperium lub państwo. Przeciwnie, społeczeństwo to było prawdopodobnie grupą autonomicznych systemów politycznych, które łączyła wspólna kultura. Widać to w bogatej ikonografii i monumentalnej architekturze, które przetrwały do ​​dzisiaj. Kultura ta szczególnie ceniona jest za bogato malowaną ceramikę, wyroby ze złota, srebra i brązu, monumentalne budowle (huacas) i systemy nawadniające (jeden z najdłuższych kanałów to Acequia de la Cumbre ma długość 113 km).

Budynki mieszkalne były drewniane, dachy wykonywane były z plecionki z gałęzi. Stawiano je w pobliżu ośrodków ceremonialnych. Odnalezione wyroby tkackie są zdobione motywami podobnymi do malowanych na naczyniach ceramicznych.200px-MocheEarplugs

Moche kolczyki - złoto inkrustowane szlachetnymi kamieniami.

mocha

Naczynie ceramiczne w kształcie jaguara

Odnaleziona ceramika Mochica związana jest przede wszystkim z rytuałami pogrzebowymi. Przyjmuje się podział na trzy etapy jej rozwoju. W pierwszym okresie przeważają kuliste naczynia z wąskimi wlewami. Dekoracja reliefami występowała w górnej części dzbanów, części kuliste, dolne, pokryte były grafiką wykonaną na żółtym lub białym tle przy użyciu barwników brązowych lub czarnych. Motywem zdobniczym były sceny bitew, polowań, tkactwo albo motywy związane z mitologią. Sceny zaznaczano przy pomocy wyrazistych konturów. W drugim etapie rozwoju nie spotyka się motywów związanych z mitologią. Naczynia przyjmują rzeźbiarskie formy wyobrażające ludzkie głowy. Są to realistyczne przedstawienia twarzy z częstym uwypukleniem cech indywidualnych, starości lub kalectwa. Zanikają też malarskie motywy zdobnicze. Te specyficzne portrety były wykonywane w formach, ale do rzadkich przypadków należą powtórzenia. Głowy związane były z ceremoniałem pogrzebowym, jednak trudno jest orzec, czy portrety były wizerunkami zmarłych. Okres trzeci powiązany jest z X-XIV w. i istniejącym w tym czasie państwem Chimú. Naczynia są wyobrażeniami zwierząt, roślin i postaci ludzkich w przedstawieniach figuralnych, np. człowiek z lamą, dwie postacie na łódce, jaguar atakujący człowieka. Spotykane są też sceny erotyczne. Ludność zamieszkująca związany z kulturą Mochica grzebała zmarłych najczęściej u podstaw piramid lub wzdłuż oceanu, w grobach wykładanych kamieniami lub cegłą adobe. Zwłoki układano w pozycji na wznak.

(http://pl.wikipedia.org/wiki/Kultura_Mochica)

Historię Moche można podzielić na trzy okresy. – Pojawienie się kultury Moche - Early Moche (AD 100-300) , jej rozwój i rozkwit - Middle Moche (AD 300-600), a miejską koncentrację i późniejsze załamanie - Late Moche (AD 500-750).  Społeczeństwo Moche opierało się na rolnictwie, z wysokim poziomem inwestycji w budowę sieci kanałów irygacyjnych, do kierowania wody z rzeki do upraw rolnych. Ich kultura była wyrafinowana, a ich artefakty pokazują dzień powszedni z ich życia, ze szczegółowymi scenami polowań, wędkowania, walk, poświęceń, spotkań i uroczystości seksualnych.

Zarówno ikonografia jak i znaleziska ludzkich szkieletów (w kontekstach rytualnych) wydają się wskazywać, że ofiara z ludzi odegrywała znaczącą rolę w praktykach religijnych Moche. W obrzędy religijne najprawdopodobnie wydaje się, że były zaangażowane elity, były one głównymi aktorami tych wydarzeń. Niektórzy badacze, jak Christopher B. Donnan i Izumi Shimada, twierdzą, że ofiary religijnych obrzędów byli przegrani wojownicy walk rytualnych.

Natomiast John Verano i Richard Sutter, wskazują, że ofiary były wojownikami przechwyconymi w walkach terytorialnych między Moche i innymi ludami w pobliżu.

Moche przetrzymywało i torturowało ofiary przez kilka tygodni przed poświęceniem ich, z zamiarem celowego upuszczania krwi. John Verano uważa, że ​​niektóre części ofiary mogły być spożywane rytualnie.

Istnieje kilka teorii, odnoszących się do możliwej przyczyny upadku Moche. Niektórzy uczeni podkreślają tutaj prawdopodobny wpływ zmian środowiskowych. Badania rdzeni lodowych wywierconych w lodowcach Andów, ujawniają zjawiska klimatyczne między 536 do 594 AD. Doprowadziły one do ​​30 lat intensywnego deszczu i powodzi, a następnie 30 lat suszy. Te zjawiska pogodowe mogły zakłócić sposób życia Moche. Mogły one również spowodować utratę ich wiary religię (opierała się ona na obietnicy stabilnej pogody dzięki składanym ofiarom).

.

.

linki

http://en.wikipedia.org/wiki/Moche_(culture) oraz wersja w języku polskim

http://pl.wikipedia.org/wiki/Muzeum_Ameryki

cywilizacje – podwodne ruiny – Jezioro Titicaca, Andy

cywilizacje – Jezioro Titicaca, podwodne ruiny

2013-01-01 20_05_23-Clipboard

wprowadzenie………..

Titicaca (hiszp. Lago Titicaca) – drugie pod względem wielkości jezioro w Ameryce Południowej, położone w północnej części zagłębienia Altiplano, pomiędzy wschodnimi i zachodnimi pasmami Andów (obszar Andów Środkowych) na terenie Peru i Boliwii. Jest to najwyżej położone jezioro żeglowne dla dużych statków i zarazem największe jezioro wysokogórskie na Ziemi.

Jezioro Titicaca znajduje się na wysokości 3812 m n.p.m., a jego przeciętna głębokość wynosi od 140 do 180 m (maksymalna 281).

Ma 190 km długości i 80 km w najszerszym miejscu. Powierzchnia jeziora wynosi 8372 km². Jezioro składa się z dwóch części (Lago Huinaymarca i Lago Chucuito).

Poziom wody jeziora zmienia się okresowo nawet o pięć metrów. Jezioro to było w przeszłości większe na co wskazują ślady dawnej linii brzegowej. Titicaca jest pozostałością dawnego, śródlądowego morza nazwanego Lago Ballivian. Niekorzystne procesy geologiczne i intensywne parowanie doprowadziły jednak do opadnięcia poziomu wód.

Do jeziora wpływa co najmniej 25 rzek (Suches, Ilave, Coata, Ramis, powierzchnia zlewiska wynosi 22 400 km²), a wypływa z niego jedna (Desaguadero, łączy ona Titicaca z bezodpływowym jeziorem Poopó). Niewielki przepływ wód w tych rzekach sprawia, iż jezioro jest w zasadzie bezodpływowe.

Na jeziorze Titicaca znajduje się kilka naturalnych wysp (Amantani, Taquile, Suriqui, Wyspa Słońca  oraz ponad 40 niewielkich sztucznych wysepek pływających (zwanych Uros), z których część jest zamieszkana przez Indian Uro i chętnie odwiedzana przez turystów.

link do źródła:  http://pl.wikipedia.org/wiki/Titicaca

podwodne ruiny….

W jeziorze Titicaca  Włoska grupa archeologów (rok 2000)  odnalazła na głębokości około 30 m  ruiny starożytnej świątyni. Na dnie jeziora znaleziono wykutą w skale głowę, która jest bardzo podobna do tych z Tiahuanaco (leżącego około 7 km od jeziora).

Pod wodami Titicaca odnaleziono::  taras dla upraw, długą drogę oraz 800-metrową ścianę (mur?). Znajduje się tam również świątynia, długa na 200m oraz szeroka na 50m  (prawie dwukrotnie większy od średniej wielkośći boiska).

Ruiny te datuje się na okres pre-inkaski, tzn. na około 1.000 do 1.500 lat temu.

Naukowcy nie potrafią wytłumaczyć, dlaczego ruiny te znajdują się pod wodami jeziora. Być może są one dużo dłużej w tym miejscu?…

Inkowie, którzy zbudowali Machu Picchu, wierzyli, że pochodzą z jeziora, traktują je jako miejsce narodzin ich cywilizacji. A oni sami są Dziećmi Słońca i wyłoniłonili się z jego wód.

Kultura Tiahuanaco zamieszkiwała nad brzegiem jeziora, zanim stała się częścią imperium Inków, z siedzibą w Cusco, Peru.

cywilizacje – Mixtec (Mistekowie), Meksyk

Kultura Mixtec               Meksykmixtec mapa

„mieszkańcy krainy chmur”

Mistekowie (Misztekowie, Mixtekowie) – grupa rdzennych mieszkańców Meksyku, zamieszkująca górskie tereny i doliny obecnego stanu Oaxaca, a także stany Guerrero i Puebla, w południowym Meksyku.

Wczesny okres rozwoju kultury Misteków charakteryzuje się względnie spokojnymi zmaganiami z Zapotekami o kontrolę nad terenami Oaxaca. Od ok. 700 r. Mistekowie powiększyli teren zasiedlenia, opanowując centra kultury Zapoteków oraz rozpoczynając integrację państewek (Coixtlahuaca, Achiutla, Teozacoalco, Tilantongo, Tlaxiaco, Yanhuitlán, Tututepec). Mistekom nigdy nie udało się stworzenie wielkiego imperium, a ich terytorium podzielone było na małe państewka rządzone przez niezależnych władców. Jedyny okres potęgi przypada na  XII wiek (1011-1063), kiedy to wyruszając ze swojej stolicy Tilantongo, podbili południowe Puebla i Tututepec na wybrzeżu Pacyfiku. Przed początkiem XIV w. Mistekowie zajęli opuszczone przez Zapoteków Monte Albán, największe miasto kultury zapoteckiej. W końcu zostali podbici przez Azteków i weszli w skład ich imperium.

Dziś prawdziwi Mistekowie wyjechali do różnych części Meksyku i Stanów Zjednoczonych. W ostatnich latach duży exodus ludności autochtonicznej z Oaxaca (np. Zapotec i Triqui), pojawił się jako jeden z najbardziej licznych grup Indian w Stanach Zjednoczonych. Duża społeczność Misteków przebywa w miastach przygranicznych Tijuana,  San Diego, w Kalifornii i Tucson, Arizona, Baja California.

Język Misteków (10 dialektów) szacuje się, że jest na używany przez około 500.000 osób, z czego około 20 procent mieszka w USA. Większość mówiących po mistecku również używa języka hiszpańskiego.

Cała kultura mistecka była wstępem dla kultury azteckiej. Ich bogowie byli tymi samymi bogami co aztecków, a znaki były te samyme, co na subskrypcjach azteckich.

Mistekowie zajmowali się rolnictwem i tkactwem artystycznym. Byli znanymi i cenionymi artystami Mezoameryki, specjalizując się głównie w przedmiotach ze złota i turkusów.

Turquoise mosaic mask. Mixtec-Aztec, 1400-1521 CE. Muzem Brytyjskie

Najważniejszą spuścizną po Mistekach są kodeksy, zapisane na skórze jelenia i korze drzewnej oraz w formie epopei ludowych śpiewanych przez lud. Najbardziej znana opowieść z Mixtec Codices jest ta mówiąca o Panu Ośmiu Jeleni (nazwany od dnia w którym się narodził), którego prawdziwie używane imię to Pazur Jaguara. Był on potężnym władcą w Oaxaca w 11 wieku. Pisano o nim jego epickiej historii w kilku innych kodeksach (kodeks Bodleya oraz kodeks Zouche-Nuttall). Pazur Jaguara był tym, który podbił i zjednoczył większość regionu Mixteca.

przykład kodeksu Mixteków

przykład kodeksu Mixteków

W kodeksach można znaleźć daty urodzin, ślubów książąt, ich podbojów oraz zgonów. Wielu książąt przeistoczyło się później w bogów azteckich a walki ziemskie w zmagania bogów. Świetnym przykładem może być władca Tizoc przeobrażony w boga Huitzilopochtli. Z kodeksów odczytano datę panowania pierwszego władcy 9 Vieno-Craneo-de-Pietra, urodzonego 692 r n.e. Mistekowie oddawali cześć bogom różnych zawodów i bóstwom lokalnym. Za święte miejsca uznawali jaskinie, a do najważniejszej należała Apoala, gdzie jak głoszą legendy z głębi ziemi wyszli, zrodzeni z drzewa, pierwsi władcy: kobieta i mężczyzna.

Mistekowie czcili pierwotnie wielu bogów. Jednym z najważniejszych był bóg słońca Tonatiuh („Ten, Który Czyni Dzień”) oraz bóg kukurydzy Cohuya, bóg życia i rozrodczości  Nituayuta, bóg deszczu, wody i piorunów Tzahui (będący tym samym wariantem Tlaloka), bóg myśliwych Qhuav oraz bóg płodności Hituayuta oraz bóg kupców i handlu Yozotoyua.  Ważną boginią była Wichaana, stwórczyni ludzi i ryb. Uważana była za patronkę rybaków. Jej mąż, Cozaana, był natomiast bogiem rybaków i myśliwych. Mistekowie czcili również, w świętym mieście Achiuta, wielki szmaragd, nazywany „sercem ludu”. Kultywowali astronomię, posługiwali się dokładnym kalendarzem i używali pisma hieroglificznego, odmiennego od pisma Olmeków, Majów i Zapoteków.

Podczas ceremonii religijnych były oddawane krwawe ofiary, najczęściej w tym celu zabijano jeńców wojennych.

Prace rzemieślników Mixteckich, którzy produkowali prace w kamieniu, drewnie i metalu, były szanowane w całej starożytnej Mezoameryce.

 

 

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Mistekowie

http://en.wikipedia.org/wiki/Mixtec_people

http://en.wikipedia.org/wiki/File:CodexZoucheNuttallMixtecBritishMuseum20050108_CopyrightKaihsuTai.jpg

http://ling.wisc.edu/~macaulay/bib.mixtec.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Mixteca_Alta_Formative_Project

http://www.mixteco.org/History_of_the_Mixtecs.html

bibliografia, spis wybranych pozycji:

Abrams, H. Leon Jr. 1984. The Mixtec People: A Glance at their Background, Their Condition a Quarter of a Century Ago, & Their Position Today. University of Northern Colorado Museum of Anthropology, Miscellaneous Series, No. 57.

Ayre, Linda. 1977. La Población Mixteca en el Estado de Oaxaca Según el Censo de 1970: Un Análysis Preliminar. Estudios de Antropología e Historia, 6. Oaxaca: Centro Regional de Oaxaca, Instituto Nacional de Antropología e Historia.

Byland, Bruce E. & John M.D. Pohl. 1994. In the Realm of 8 Deer: The Archaeology of the Mixtec Codices. Norman: University of Oklahoma Press.

Coronado Suzán, Gabriela. 1987. Persistencia Linguistica y Transformación Social: Bilinguismo en la Mixteca Alta. Mexico City: Secretario de Educación Pública.

Nicholson, H.B. 1966. The Problem of the Provenience of the Members of the “Codex Borgia Group”: A Summary. Summa Antropologica: En Homenaje a Roberto J. Weitlaner, pp. 145-158. Mexico: Instituto Nacional de Antropología e Historia

Pohl, John M.D. 1994. The Politics of Symbolism in the Mixtec Codices. Vanderbilt University Publications in Anthropology. Nashville, Tennessee: Vanderbilt University, Department of Anthropology.

Spores, Ronald (ed.). 1992. Colección de documentos del Archivo General de la Nación para la Etnohistoria de la Mixteca de Oaxaca en el siglo XVI. Vanderbilt University Publications in Anthropology. Nashville, Tennessee: Vanderbilt University, Department of Anthropology.

Artykuły, spis wybranych pozycji:

Balkansky, Andrew K., Gary M. Feinman, and Linda M. Nicholas. 1997. Pottery Kilns of Ancient Ejutla, Oaxaca, Mexico. Journal of Field Archaeology 24 (2):139-160.

Balkansky, Andrew K. 1998. Urbanism and Early State Formation in the Huamelulpan Valley of Southern Mexico. Latin American Antiquity 9 (1):37-67.

Balkansky, Andrew K., Stephen A. Kowalewski, Verónica Pérez Rodríguez, Thomas J. Pluckhahn, Charlotte A. Smith, Laura R. Stiver, Dmitri Beliaev, John F. Chamblee,Verenice Y. Heredia Espinoza, and Roberto Santos Pérez. 2000. Archaeological Survey in the Mixteca Alta of Oaxaca, Mexico. Journal of Field Archaeology 27 (4):365-389.

Balkansky, Andrew K., Veronica Perez Rodriguez, and Stephen A. Kowalewski. 2004. Monte Negro and the Urban Revolution in Oaxaca, Mexico. Latin American Antiquity 15 (1):33-60.

Balkansky, Andrew K., and Michelle M. Croissier. 2009. Multicrafting in Prehispanic Oaxaca. Archeological Papers of the American Anthropological Association 19 (1):58-74.

Borah, Woodrow. 1951. Notes on Civil Archives in the City of Oaxaca. The Hispanic American Historical Review 31 (4):723-749.

Burland, C.A. 1957. Ancient Mexican Documents in Great Britain. Man 57:76-77.

Chance, John K. 1976. The Urban Indian in Colonial Oaxaca. American Ethnologist 3 (4):603-632.

Chance, John K., and William B. Taylor. 1977. Estate and Class in a Colonial City: Oaxaca in 1792. Comparative Studies in Society and History 19 (4):454-487.

Chance, John K. 2009. Marriage Alliances among Colonial Mixtec Elites: The Villagomez Caciques of Acatlan-Petlalcingo. Ethnohistory 56:91-123.

Cristensen, Alexander F. 1998. Colonization and Microevolution in Formative Oaxaca, Mexico. World Archaeology 30 (2):262-285.

Feinman, Gary M., Sherman Banker, Reid F. Cooper, Glen B. Cook, and Linda M. Nicholas. 1989. A Technological Perspective on Changes in the Ancient Oaxacan Grayware Ceramic Tradition: Preliminary Results. Journal of Field Archaeology 16 (3):331-344.

Joyce, Arthur A. 1991. Period Social Change in the Lower Rio Verde Valley, Oaxaca, Mexico. Latin American Antiquity 2 (2):126-150.

Joyce, Arthur A. 1994. Late Formative Community Organization and Social Complexity on the Oaxaca Coast. Journal of Field Archaeology 21 (2):147-168.

Joyce, Arthur A., and Marcus Winter. 1996. Ideology, Power, and Urban Society in Pre-Hispanic Oaxaca. Current Anthropology 37 (1):33-47.

Nagengast, Carole, and Michael Kearney. 1990. Mixtec Ethnicity: Social Identity, Political Consciousness, and Political Activism. Latin American Research Review 25 92):61-91.

Perez Rodriguez, Veronica. 2006. States and Households: The Social Organization of Terrace Agriculture in Postclassic Mixteca Alta, Oaxaca, Mexico. Latin American Antiquity 17 (1):3-22.

Spores, Ronald. 1964. The Genealogy of Tlazultepec: A Sixteenth Century Mixtec Manuscript. Southwestern Journal of Archaeology 20 (1): 15-31.

Spores, Ronald. 1974. Marital Alliance in the Political Integration of Mixtec Kingdoms. American Anthropologist 76 (2):297-311.

cywilizacje – Olmekowie

olmek origin

Cywilizacja   -  Olmekowie  -    Meksyk

Olmekowie byli pierwszą dużą cywilizacją w Meksyku. Żyli w tropikalnych nizinach południowo-środkowego Meksyku, w dzisiejszych stanach Veracruz i Tabasco. Nazwa “Olmec” w wolnym tłumaczeniu oznacza gumową linę.

Kultura Olmeków była nieznana historykom do połowy 19 wieku. W 1869 roku meksykański antykwariusz oraz podróżnik José Melgar y Serrano opublikował pierwszy opis zabytku Olmeków, znalezionego w miejscu ich zamieszkiwania.

Cywilizacja Olmeków rozkwitała w okresie kształtowania się Mezoameryki (Mezoameryka to region i kultura w obu Amerykach, rozciągająca się w przybliżeniu od środkowego Meksyku do Belize, Gwatemali, Salwadoru, Hondurasu, Nikaragui, północnej Kostaryki, w których liczba społeczeństw prekolumbijskich rozkwitała przed Hiszpańskiej kolonizacji obu Ameryk, w wieku 15 i 16) mniej więcej już od 1500 roku pne do około 400 roku pne.

Pre-kultury Olmeków rozkwitały na tym terenie od około 2500 pne. Około 1600-1500 pne Olmekowie skupieni byli wokół San Lorenzo, Tenochtitlan, w pobliżu południowego wybrzeża Veracruz. Olmekowie położyli fundamenty kolejnym cywilizacjom regionu. następnych.

Rozwój cywilizacji był wspierany przez lokalne położenie, tzn. dobrze nawodnione tereny, a także przez sieć transportu dzięki wykorzystaniu  dorzecza Coatzacoalcos. Środowisko to można porównać do tego, jakie panowało u  innych starożytnych centrów cywilizacji: Nilu, Indusu i dolin Żółtej Rzeki oraz Mezopotamii. To bardzo wydajne środowisko naturalne zachęciło do dość gęstego osadnictwa na tych terenach ludność.

Elita stworzyła popyt na produkcję symbolicznych i wyrafinowanych przedmiotów luksusowych, które zdefiniowały kulturę Olmeków. Wiele artefaktów zostało wykonanych z luksusowych materiałów, takich jak jade, obsydianu i magnetytu. Materiały te były sprowadzane z odległych miejsc (od 200 do 400 km) i sugerują, że wczesne elity Olmeków miały dostęp do dużej sieci handlowej  Mezoameryki.

Olmekowie znani są dzięki ich dziełom artystycznym, szczególne wrażenie robią na nas “kolosalne głowy”.

Kolosalne głowy Olmeków to co najmniej siedemnaście monumentalnych kamieni przedstawiających ludzkie głowy. Wyrzeźbiono je z dużych głazów bazaltowych.

olmek 2 olmek 1

Najmniejsza głowa waży 6 ton, największa jest szacowana na od 40 do 50 ton (nie została ona jednak dokończona).

Olmekowie jako pierwsza cywilizacja Mezoameryki, mieli wpływ na pozostałe kultury regionu.  Dlatego przypisywane są im  “nowatorskie rozwiązania”, jak np.  upuszczanie krwi i ofiar z ludzi, pisanie i epigrafika,  wynalazek zera, Mezoamerykański kalendarz. Być może również kompas.

Cywilizacja Olmeków mogła być pierwszą na półkuli zachodniej, która opracowała system pisania. Symbole (pismo) znaleziono w 2002 i 2006 roku, datowane od 650 pne  do 900 pne. Oznacza to, że ich pismo poprzedza najstarsze pisma kultury Zapoteków, które pochodzi z około 500 roku pne.

Olmekowie są uważani za najbardziej prawdopodobnych twórców (pochodzącej z Mezoameryki) gry w piłkę, która rozpowszechniła się wśród późniejszych kultur regionu i była wykorzystywana do celów rekreacyjnych i religijnych.

Uczeni nie ustalili ewentualnej przyczyny zniknięcia kultury Olmeków. Między 400 a 350 pne ludność wschodniej części krainy Olmeków spadła gwałtownie, a teren ten był słabo zamieszkany aż do 19 wieku. Uważa się, że to wyludnienie było prawdopodobnie wynikiem bardzo poważnych zmian środowiskowych. Archeolodzy proponują, że zmiany te zostały wywołane przez wstrząsy tektoniczne lub osiadania terenów lub zamulanie rzek z powodu praktyk rolniczych.

http://en.wikipedia.org/wiki/Olmec

cywilizacje – Mohenjo-Daro

2012-12-26 20_08_36-Clipboard2012-12-26 20_09_51-Clipboard2012-12-26 20_09_17-Clipboard

Mohenjo-Daro                     Pakistan, the Larkana District of Sindh, Pakistan                                          27°19′45″N 68°08′20″E

Około 28 kilometrów (17 mil) od miasta Larkana.

Miejscowość zajmuje centralne miejsce między rzeką Indus i Ghaggar-Hakra. Indus nadal płynie na wschód od miejsca, ale koryto Ghaggar-Hakra po zachodniej stronie jest już wyschłe.

Mohenjo-Daro została odkryta w 1922 roku przez R D Banerji. Wykopaliska na dużą skalę przeprowadzono pod kierunkiem Johna Marshalla, kN Dikshit Ernesta Mackay, i wielu  innych przez całe lata 1930-te. Ostatnim dużym projektem w tym miejscu były prowadzone wykopaliska przez dr G F Dales w 1964/65, po których prace archeologiczne zostały zakazane ze względu na problemy zachowania dobrego stanu konstrukcji.
Od 1964/65 prowadzono tylko prace ratownicze, badania powierzchniowe i projekty konserwatorskie. Większość z tych działań ratowniczych i projektów konserwatorskich były prowadzone przez archeologów i konserwatorów pakistańskich.

Mohenjo Daro zwane  “Górą Śmierci” jest starożytnym miastem, które swój rozkwit miało pomiędzy 2600 a 1900 r. pne. Zaznaczam, iż nie jest to oryginalna nazwa tej miejscowości, gdyż ta nie jest znana. Mohenjo Daro był najbardziej zaawansowanym miastem w swoim czasie. Słynie z niezwykle wyrafinowanej inżynierii lądowej i urbanistyki. Siatka ulic oraz kształt budynków wyraźnie wskazuje na planowy rozkład oraz budowę miasta.

Miasto miało centralny rynek, z dużą centralną studnią. Indywidualne gospodarstwa lub grupy gospodarstw domowych pozyskiwały wodę z mniejszych studni. Ścieki kierowane były do krytych kanalizacji, biegnących wzdłuż głównych ulic. Niektóre domy, prawdopodobnie  bogatszych mieszkańców, posiadały pomieszczenia, które wydają się być zarezerwowane dla kąpieli. Większość domów miała wewnętrzne dziedzińce, z drzwiami, które otwierały się na boczne ulice. Niektóre budynki miały dwa piętra. Do budowy użyto cegły wypalanej oraz zaprawy.

Miastu brakuje wielkich pałaców, świątyń czy pomników. Nie ma tu centralnej siedziby rządu lub dowodów na siedzibę króla lub królowej. Mieszkańcy tego miasta wydaje się, że świadomie wyrzekli się ‘’zbędnych przyjemności’’. Skromność, porządek i czystość są widoczne tu na każdym kroku.

Bogactwo i ranga miasta jest widoczna w artefaktach, takich jak kość słoniowa, lapis, karneol, i paciorki złota, a także w wypalaniu cegieł. Ceramika, narzędzia z miedzi i kamienia zostały ujednolicone (produkowane wg standartu). System miar i wagi sugerują system ściśle kontrolowanego handlu.

Miasto zostało podzielone na dwie części, tzw Cytadelę i Dolne Miasto. Mohenjo-Daro nie był otoczony murami, ale był dobrze ufortyfikowany. Po zachodniej stronie znajdowały się  wieże wartownicze oraz fortyfikacje obronne od południa. Biorąc pod uwagę te fortyfikacje i strukturę innych dużych miast doliny Indusu jak Harappa, uważa się, że Mohenjo-Daro było centrum administracyjnym. Zarówno Harappa i Mohenjo-Daro łączy bardzo zbliżony układ architektoniczny i generalnie słabe ufortyfikowanie jak w innych miejscach Indus Valley.
Mohenjo-Daro sukcesywnie było niszczone i odbudowywane co najmniej siedem razy. Za każdym razem, nowe miasto zostało budowane bezpośrednio na starym. Uważa się, iż zalania przez Indus były przyczyną kolejnych zniszczeń.

Jak wynika z prac archeologicznych, można powiedzieć, że miasto to było jednym  z największych miast starożytnej cywilizacji doliny rzeki Indus (Indus Valley Civilization, również znanej jako  Harappan Civilization). W okresie rozkwitu miało 5 km w obwodzie i około 35 000 mieszkańców.

Prace konserwatorskie zostały wznowione w kwietniu 1997 roku, dzięki funduszom udostępnionym przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO). W 20-letnim planie finansowania przewidziano 10 milionów dolarów ochrony na miejsca i budowle zagrożone zalaniem. W 2011, odpowiedzialność za odpowiednią konserwację  ruin miasta została przeniesiona na rządu prowincji Sindh.

Największym zagrożoniem dla zachowania tego miejsca jest zasolenie w wodach gruntowych i niewłaściwa konserwacja. Wiele ścian już upadło, a inne wciąż rozpadają się. Pakistańscy archeolodzy obawiają się, że bez ulepszonych środków ochronnych całe miasto może zniknąć w ciągu 20 lat.

Podczas wykopalisk w Harappa i Mohendżo-Daro, kiedy archeolodzy osiągnęli poziom ulicy, odkryli szkielety porozrzucane po całym mieście. Ciała ‘rozwalone’ na ulicach jakby jakaś nagła, straszna zagłada miała miejsce.

Szkielety te są tam od tysięcy lat. Co się tam stało?  Odnalezione szczątki ludzkie nie mają śladów zgnicia ani nie były pogryzione przez zwierzęta (padlinożerców). Ponadto, nie jest oczywiste, co mogło być przyczyną tak gwałtownej śmierci.

A teraz najciekawsze:: odnalezione szkielety  są jednymi z najbardziej radioaktywnych kiedykolwiek znaleziono, na równi z tymi, w Hiroszimie i Nagasaki.

Starożytne, gęsto zaludnione miasto w Pakistanie wydaje się, że zostało zniszczone w jednej chwili 2000 lat przed Chrystusem przez niesamowitą eksplozję, która mogą być spowodowana przez wybuch bomby atomowej.szkielety wprasowane w ulicę

Brytyjski naukowiec, Davenport David, który spędził 12 lat na studiowaniu starożytnych skryptów hinduskich oraz dowodów w miejscu, gdzie kiedyś było wielkie miasto – Mohenjo-Daro. W wyniku swoich badań, David Davenport i Ettore Vincenti wyciągnęli niewiarygodne wnioski, uważają że to co się stało w Mohenjo-Daro dokładnie odpowiada wydarzeniu z Nagasaki (zrzucenie bomby atomowej). To straszne, a za razem tajemnicze wydarzenie sprzed 4000 lat, zostało opisane w starym hinduskim rękopisie o nazwie Mahabharata.

Davenport opublikował swoje zaskakujące odkrycia w książce: “Atomic Destruction in 2000 BC”, (Milan, Italy, 1979).

BIBLIOGRAFIA, linki

http://sites.matrix.msu.edu/anp363-ss12/2012/03/27/dancing-girl-of-mohenjo-daro/

http://kids.britannica.com/comptons/art-173890/The-remains-of-a-stone-tower-rise-from-the-ruins?&articleTypeId=31

http://science.nationalgeographic.com/science/archaeology/mohenjo-daro/

http://en.wikipedia.org/wiki/Mohenjo-daro

http://technologythatwork.blogspot.co.uk/2012/06/mysterious-mohenjo-daro-mount-of-dead.html

http://www.bibliotecapleyades.net/arqueologia/esp_mohenjo_daro_1.htm

http://www.mohenjodaro.net/mohenjodarobibliography.html

Alcock, L. 1986 A Pottery Sequence From Mohenjo Daro: R. E. M. Wheeler ‘s 1950 “Citadel Mound” Excavations. In Excavations at Mohenjo Daro, Pakistan: The Pottery, edited by G. F. Dales and J. M. Kenoyer, pp. 493-551. Philadelphia, University Museum Press.

Ardeleanu-Jansen, A. 1984 Stone Sculptures from Mohenjo-Daro. In Interim Reports Vol. 1: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1982-83 by IsMEO-Aachen University Mission., edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 139-157. Aachen, IsMEO/RWTH.

Ardeleanu-Jansen, A. 1987 The Theriomorphic Stone Sculpture from Mohenjo-Daro Reconsidered. In Interim Reports Vol. 2: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-84 by IsMEO-Aachen University Mission, edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 59-68. Aachen, IsMEO/RWTH.

Ardeleanu-Jansen, A. 1988 The Terracotta Figurines from Mohenjo-Daro: Considerations on Tradition, Craft and Ideology in the Harappa Culture. Lahore Museum Bulletin 1(2): 9-28.

Ardeleanu-Jansen, A. 1989 A Short Note on a Steatite Sculpture Fragment from Mohenjodaro. In South Asian Archaeology 1985, edited by K. Frifelt and P. S¿rensen, pp. 196-210. London, Curzon Press.
Ardeleanu-Jansen, A. 1992 New Evidence on the Distribution of Artifacts: An Approach Towards a Qualitative -Quantitative Assessment of the Terracotta Figurines of Mohenjo-Daro. In South Asian Archaeology 1989, edited by C. Jarrige, pp. 5-14. Madison, WI, Prehistory Press.

Ardeleanu-Jansen, A. 2002 The Terracotta Figurines from Mohenjo Daro: Consideration of Tradition, Craft and Ideology in the Harappan Civilization (c. 2400-1800 BC). In Indian Archaeology in Retrospect, Volume 2 (Protohistory: Archaeology of the Harappan Civilization), edited by S. Settar and R. Korisettar, pp. 205-222. New Delhi, Indian Council of Historical Research.

Balista, C. 1988 Evaluation of Alluvial and Architectural Sequences at Moenjodaro through Core-Drilling. In Interim Reports Vol. 3: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-86 by IsMEO-Aachen-University Mission, edited by M. Jansen and M. Tosi, pp. 109-138. Aachen, IsMEO/RWTH.

Baloch, N. A. 1973 In Search of the Indus Culture Sites in Sind. In International Symposium on Mohenjo-Daro, Hyderabad, Sind University Press.

Baloch, N. A. 1988 Development of Irrigation Technology in the Indus Civilization. Third South Asian Archaeological Congress, Islamabad, The Department of Archaeology & Museums, Ministry of Culture & Tourism, Government of Pakistan.

Banerji, R. D. 1984 Mohenjodrao: A Forgotten Report. Varanasi, Prithivi Prakashan.

Blackman, M. J. and M. Vidale 1992 The Production and Distribution of Stoneware Bangles at Mohenjo-daro and Harappa as Monitored by Chemical Characterization Studies. In South Asian Archaeology 1989, edited by C. Jarrige, pp. 37-44. Madison, WI, Prehistory Press.

Chaolong, X. 1990 The Kot Dijians and the Harappans: Their Simultaneity, Another Possible Interpretation. In South Asian Archaeology 1987, edited by M. Taddei, pp. 157-202. Rome, IsMEO.

Cucarzi, M. 1987 A Model of Morphogenesis for Mohenjodaro. In Interim Reports Vol. 2: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-84 by IsMEO-Aachen University Mission, edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 79-90. Aachen, IsMEO/ RWTH.

Cucarzi, M. 1989 Cemeteries, Huge Structures, Working Areas through Geophysical Investigations. In South Asian Archaeology, 1985, edited by K. Frifelt and P. S¿rensen, pp. 211-215. London, Curzon Press.

Dales, G. F. 1964 The Mythical Massacre at Mohenjo-Daro. Expedition Spring: 36-43.

Dales, G. F. 1965 New Investigations at Mohenjo-daro. Archaeology 18(2): 145-50.

Dales, G. F. 1965 Re-opening Mohenjo-daro Excavations. Illustrated London News No. 6565(May 29): 25-27.

Dales, G. F. 1966 The Decline of the Harappans. Scientific American 214(5): 93-100.

Dales, G. F. 1968 Of Dice and Men. Journal of the American Oriental Society 88(1): 14-23.

Dales, G. F. 1968 The Mohenjo-Daro Floods: A Rejoinder! American Anthropologist 70(5): 957-961.

Dales, G. F. 1973 Archaeological and Radiocarbon Chronologies for Protohistoric South Asia. In South Asian Archaeology 1971, edited by N. Hammond, pp. 157-169. London, Duckworth.

Dales, G. F. 1979 The Mythical Massacre at Mohenjo daro. In Ancient Cities of the Indus, edited by G. L. Possehl, pp. 293-296. New Delhi, Vikas Publishing House PVT LTD.

Dales, G. F. 1979 New Investigations at Mohenjo daro. In Ancient Cities of the Indus, edited by G. L. Possehl, pp. 192-195. New Delhi, Vikas Publishing House PVT LTD.

Dales, G. F. 1982 Mohenjodaro Miscellany: Some Unpublished, Forgotten, or Misinterpreted Features. In Harappan Civilization, edited by G. L. Possehl, pp. 97-106. New Delhi, Oxford and IBH Publishing Co.

Dales, G. F. 1984 Sex and Stones at Mohenjo-daro. In Frontiers of the Indus Civilization, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 109-115. New Delhi.

Dales, G. F. and J. M. Kenoyer 1986 Excavations at Mohenjo Daro, Pakistan: The Pottery. Philadelphia, University Museum Press.

Dales, G. F. and R. L. Raikes 1977 The Mohenjo-daro Floods Reconsidered. Journal of the Paleontological Society of India 20: 251-260.

Dani, A. H. 1992 Critical Assessment of Recent Evidence on Mohenjodaro. Second International Symposium on Moenjodaro, 24-27 February, 1992.

Desch, C. H. 1931 Analyses of Copper and Bronze Specimens made for the Sumer Committee of the British Association. In Mohenjo-daro and the Indus Civilization, edited by S. J. Marshall, pp. 486-488. London, A. Probsthain.

During-Caspers, E. C. L. 1987 Was the Dancing Girl from Mohenjo-Daro a Nubian. Annali 47: 99-105.

During-Caspers, E. C. L. and P. J. M. Nieskens 1992 The ‘Calendar Stones’ from Mohenjo-daro Reconsidered. In South Asian Archaeology 1989, edited by C. Jarrige, pp. 83-96. Madison, WI, Prehistory Press.

Fentress, M. A. 1984 Time and Process at Harappa and Mohenjo-daro. In Frontiers of the Indus Civilization, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 99-104. New Delhi, Books and Books.

Flam, L. 1976 Settlement, Subsistence and Population: A Dynamic Approach to the Development of the Indus Valley Civilization. In Ecological Backgrounds of South Asian Prehistory, edited by K. A. R. Kennedy and G. L. Possehl, pp. 76-93. Ithaca, Cornell University Press.

Flam, L. 1978 An Ecological Approach to Prehistoric Social Processes in the Indus Valley, Pakistan. American Anthropological Association, Los Angeles, California; November 16.

Flam, L. 1981 The Paleography and Prehistoric Settlement Patterns in Sind, Pakistan (ca. 4000-2000 B.C.), PhD, University of Pennsylvania.

Flam, L. 1986 Recent explorations in Sind: Paleography, Regional Ecology and Prehistoric Settlement Patterns. In Studies in the Archaeology of India and Pakistan, edited by J. Jacobson, pp. 65-89. New Delhi, Oxford and IBH.

Flam, L. 1993 Fluvial Geomorphology of the Lower Indus Basin (Sindh, Pakistan) and the Indus Civilization. In Himalayas to the Sea: Geology, Geomorphology and the Quaternary, edited by J. F. J. Shroder, pp. 265-287. London, Routledge Press.

Franke-Vogt, U. 1989 Inscribed Bangles : an inquiry into their relevance. In South Asian Archaeology 1985, edited by K. Frifelt and P. S¿rensen, pp. 237-246. London, Curzon Press.

Franke-Vogt, U. 1991 Die Glyptik Aus Mohenjo-Daro. Mainz am Rhein, Verlagg Philipp von Zabern.

Franke-Vogt, U. 1993 Stratigraphy and Cultural Process at Mohenjo-daro. In South Asian Archaeology, 1991, edited by A. J. Gail and G. J. R. Mevissen, pp. 87-100. Stuttgart, F. S. Verlag.

Fraser, I. S. 1958 Report on a Reconnaissance of the Landforms, Soils and Present Land Use of the Indus Plains, West Pakistan, Colombo Plan Cooperative Project, Toronto.

Gordon, D. H. and M. E. Gordon 1940 Mohenjo-Daro: Some Observations on Indian Prehistory. Iraq (London) 7: 7.

Grigson, C. 1984 Some Thoughts on Unicorns and Other Cattle Depicted at Mohenjodaro and Harappa. In South Asian Archaeology 1981, edited by B. Allchin, pp. 166-169. Cambridge, Cambridge University Press.

Halim, M. A. and M. Vidale 1984 Kilns, Bangles and Coated Vessels: Ceramic Production in Closed Containers at Moenjodaro. In Interim Reports Vol. 1, edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 63-97. Aachen, RWTH-IsMEO.

Hussain, M. 1989 Salvage Excavation at Moenjodaro. Journal of the Pakistan Historical Society XXXVII: 89-98.

Jansen, M. 1976 Mohenjo-Daro – 5000 Jahre Keramik im Kanalbau. Steinzeug Information: 7-15.

Jansen, M. 1978 City Planning in the Harappa Culture. In Art and Archaeology Research Papers, edited by D. Jones and G. Michell, pp. 69-74. London, AARP.

Jansen, M. 1980 Public Spaces in the Urban Settlements of the Harappa Culture. In Art and Archaeology Research Papers, edited by D. Jones and G. Michell, pp. 11-19. London, AARP.

Jansen, M. 1984 Architectural Remains in Mohenjo-Daro. In Frontiers of the Indus Civilization, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 75-88. Delhi, Books and Books.

Jansen, M. 1984 Preliminary Results of Two Years’ Documentation at Mohenjo-Daro. In South Asian Archaeology 1981, edited by B. Allchin, pp. 135-153. Cambridge, Cambridge Universtiy Press.

Jansen, M. 1984 Theoretical Aspects of Structural Analysis for Mohenjo Daro. In Interim Reports Vol. 1: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1982-83 by IsMEO-Aachen University Mission, edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 39-62. Aachen, IsMEO/RWTH.

Jansen, M. 1985 Mohenjo-daro HR-A, House I, a Temple? Analysis of an Architectural Structure. In South Asian Archaeology 1983, edited by M. Taddei, pp. 157-206. Naples, Istituto Universitario Orientale.

Jansen, M. 1985 Mohenjo-Daro, citŽ de l’Indus. La Recherche 16(163): 166-176.

Jansen, M. 1985 Mohenjo-Daro, city of the Indus Valley. Endeavour 9 n. s.(4): 161-169.

Jansen, M. 1987 Mohenjo-Daro – Stadt am Indus. In Vergessen StŠdt am Indus, edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 119-136. Mainz am Rhein, Phillip von Zabern.

Jansen, M. 1987 Preliminary results on the “forma urbis” research at Mohenjo-Daro. In Interim Reports Vol. 2: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-84 by IsMEO-Aachen University Mission., edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 9-21. Aachen, IsMEO/ RWTH.

Jansen, M. 1989 Some problems regarding the Forma Urbis Mohenjo-Daro. In South Asian Archaeology, 1985, edited by K. Frifelt and P. S¿rensen, pp. 247-254. London, Curzon Press.

Jansen, M. 1989 Water supply and sewage disposal at Mohenjo-Daro. World Archaeology 21(177-192): 5-14.

Jansen, M. 1991 The Concept of Space in Harappan City Planning – Mohenjo-Daro. In Concepts of Space: Ancient and Modern, edited by K. Vatsyayan, pp. 75-81. New Delhi, Abhinav Publications.

Jansen, M. 1991 Mohenjo-Daro – a City on the Indus. In Forgotten Cities on the Indus, edited by M. Jansen, M. Mulloy and G. Urban, pp. 145-165. Mainz am Rhein, Phillip von Zabern.

Jansen, M. 1992 The Concept of Space in Harappan City Planning – Mohenjo-Daro. Second International Symposium on Moenjodaro, 24-27 February, 1992.

Jansen, M. 1993 City of Wells and Drains, Mohenjo-Daro: Water Splendor 4500 Years Ago. Bonn, Verlag und Vertieb.

Jansen, M. 1993 Mohenjo-daro: Type Site of the Earliest Urbanization Process in South Asia. In Urban Form and Meaning in South Asia: The Shaping of Cities from Prehistoric to Precolonial Times, edited by H. Spodek and D. M. Srinivasan, pp. 35-52. Washington, National Gallery of Art.

Jansen, M. 1993 Mohenjo-Daro: City of Wells and Drains, Water Splendour 4500 Years Ago. Bergisch Gladbach, Frontinus Society Publications.

Jansen, M. 1994 Mohenjo-daro, type site of the earliest urbanization process in South Asia: ten years of research at Mohenjo-daro Pakistan and an attempt at a synopsis. In South Asian Archaeology, 1993, edited by A. Parpola and P. Koskikallio, pp. 263-280. Helsinki, Suomalainen Tiedeakatemia.

Jansen, M. and M. Tosi, Eds. 1988 Interim Reports Vol. 3: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-86 by IsMEO-Aachen-University Mission. Aachen, IsMEO/RWTH.

Jansen, M. and G. Urban, Eds. 1984 Interim Reports Vol. 1: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-84 by IsMEO-Aachen University Mission. Aachen, IsMEO/RWTH.

Jansen, M. and G. Urban, Eds. 1987 Interim Reports Vol. 2: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-84 by IsMEO-Aachen University Mission. Aachen, IsMEO/RWTH.

Jorgensen, D. W., M. D. Harvey, S. A. Schumm and L. Flam 1991 Morphology and Dynamics of the Indus River: Implications for the Mohenjodaro site. In Himalayas to the Sea: Geology, Geomorphology and the Quaternary, edited by J. F. J. Shroder, pp. 288-326. London, Routledge Press.

Kenoyer, J. M. 1983 Shell Working Industries of the Indus Civilization: An Archaeological and Ethnographic Perspective, PhD, University of California-Berkeley.

Kenoyer, J. M. 1984 Shell Working Industries of the Indus Civilization: A Summary. PalŽorient 10(1): 49-63.

Kenoyer, J. M. 1984 Chipped Stone Tools from Mohenjodaro. In Frontiers of the Indus Civilization, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 118-131. New Delhi, Books and Books.

Kenoyer, J. M. 1985 Shell Working at Moenjo-daro, Pakistan. In South Asian Archaeology, 1983, edited by J. Schotsmans and M. Taddei, pp. 297-344. Naples, Istituto Universitario Orientale.

Kenoyer, J. M. 1986 The Indus Bead Industry: Contributions to Bead Technology. Ornament 10(1): 18-23.

Kenoyer, J. M. 1988 Recent Developments in the Study of the Indus Civilization. Eastern Anthopologist 41(1): 65-76.

Kenoyer, J. M., Ed. 1989 Old Problems and New Perspectives in the Archaeology of South Asia. Wisconsin Archaeological Reports. Madison, Department of Anthropology, U. W. Madison.

Kenoyer, J. M. 1989 Socio-Economic Structures of the Indus Civilization as reflected in Specialized Crafts and the Question of Ritual Segregation. In Old Problems and New Perspectives in the Archaeology of South Asia, edited by J. M. Kenoyer, pp. 183-192. Madison, WI, Dept. of Anthropology, U.W.-Madison.

Kenoyer, J. M. 1991 The Indus Valley Tradition of Pakistan and Western India. Journal of World Prehistory 5(4): 331-385.

Kenoyer, J. M. 1992 Harappan Craft Specialization and the Question of Urban Segregation and Stratification. Eastern Anthropologist 45(1-2): 39-54.

Kenoyer, J. M., Ed. 1994 From Sumer to Meluhha: Contributions to the Archaeology of South and West Asia in Memory of George F. Dales, Jr. Wisconsin Archaeological Reports 3. Madison, Department of Anthropology.

Kenoyer, J. M. 1995 Ideology and Legitimation in the Indus State as revealed through Symbolic Objects. The Archaeological Review 4(1&2): 87-131.

Kenoyer, J. M. 1995 Interaction Systems, Specialized Crafts and Culture Change: The Indus Valley Tradition and the Indo-Gangetic Tradition in South Asia. In The Indo-Aryans of Ancient South Asia: Language, Material Culture and Ethnicity, edited by G. Erdosy, pp. 213-257. Berlin, W. DeGruyter.

Kenoyer, J. M. 1997 Early City-States in South Asia: Comparing the Harappan Phase and the Early Historic Period. In The Archaeology of City-States: Cross Cultural Approaches, edited by D. L. Nichols and T. H. Charlton, pp. 51-70. Washington, D.C., Smithsonian Institution Press.

Kenoyer, J. M. 1998 Craft Traditions of the Indus Civilization and their Legacy in Modern Pakistan. Lahore Museum Bulletin IX(2 (1996)): 1-8.

Kenoyer, J. M. 1998 Ancient Cities of the Indus Valley Civilization. Karachi, Oxford University Press.

Kenoyer, J. M. 1998 Seals and Sculpture of the Indus Cities. Minerva 9(2): 19-24.

Kenoyer, J. M. 1998 Sarang and Jeevai: A coloring book story of the ancient Indus Valley. Oxford University Press, Karachi. (for children)

Kenoyer, J. M. 2000 Wealth and Socio-Economic Hierarchies of the Indus Valley Civilization. In Order, Legitimacy and Wealth in Early States, edited by J. Richards and M. Van Buren, pp. 90-112. Cambridge, Cambridge University Press.

Kenoyer, J. M. and K. Heuston 2005 The Ancient South Asian World. New York, Oxford Univeristy Press.

Konishi, M. A. 1995 Another Aspect for the Conservation of Mohenjo Daro- Development of the Site as a Regional Cultural Centre. Indo-Koko-Kenkyo / Indian Archaeological Studies 17: 12 -17.

Lambrick, H. T. 1967 The Mohenjo-daro Floods. Anitquity XLI(163): 228.

Lambrick, H. T. 1979 Stratigraphy at Mohenjo daro. In Ancient Cities of the Indus, edited by G. L. Possehl, pp. 187-191. New Delhi, Vikas Publishing House PVT LTD.

Leonardi, G., Ed. 1988 Mohenjodaro: From Surface Evaluation to Ground Testing. Interim Reports Vol. 3: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-86 by IsMEO-Aachen-University Mission. Aachen, IsMEO/RWTH.

Leonardi, G. 1988 New Problems of Surface Archaeology: Sampling in HR East Area of Moenjodaro (Pakistan). In Interim Reports Vol. 3: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-86 by IsMEO-Aachen-University Mission., edited by G. Leonardi, pp. 7-70. Aachen, IsMEO/RWTH.

Lukacs, J. R. 1982 Dental Disease, Dietary Patterns and Subsistence at Harappa and Mohenjodaro. In Harappan Civilization, edited by G. L. Possehl, pp. 301-310. New Delhi, Oxford and IBH Publishing Co.

Mackay, E. J. H. 1928-29 Excavations at Mohenjodaro. Annual Report of the Archaeological Survey of India: 67-75.

Mackay, E. J. H. 1938 Further Excavations at Mohenjodaro. New Delhi, Government of India.

Marshall, J. 1925-26 Excavations at Mohenjo-daro. Annual Report of the Archaeological Survey of India: 72-93.

Marshall, J. H. 1931 Mohenjo-daro and the Indus Civilization. London, A. Probsthain.

Marshall, J. H. 1979 Harappa and Mohenjo Daro. In Ancient Cities of the Indus, edited by G. L. Possehl, pp. 181-186. New Delhi, Vikas Publishing House PVT LTD.

Meadow, R. 1984 A Camel Skeleton from Wheeler’s Excavation at Mohenjodaro. In Frontiers of the Indus Civilization: Sir Mortimer Wheeler Memorial Volume, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 133-139. Delhi, Books and Books.

Meadow, R. H. 1993 The Past, Present, and Future of Bioarchaeological Studies in Pakistan with Specific Reference to Mohenjo-daro and the Indus Civilization. Pakistan Archaeology 28: 183-215.

Meadow, R. H. and J. M. Kenoyer 2000 The Indus Valley Mystery. Discovering Archaeology (April): 38-43.

MŽry, S. and M. J. Blackman 1999 Harappa and Mohenjo-Daro : deux zones de production de jarres ˆ engobe noir au Pakistan ˆ la PŽriode Indus. PalŽorient 25(2): 167-178.

Miller, H. M.-L. 1994 Metal Processing at Harappa and Mohenjo-daro: Information from non-metal remains. In South Asian Archaeology, 1993, edited by A. Parpola and P. Koskikallio, pp. 497-510. Helsinki, Suomalainen Tiedeakatemia.

Miller, H. M.-L. 1999 Pyrotechnology and Society in the Cities of the Indus Valley. Ph D Dissertation, University of Wisconsin – Madison. Ann Arbor, MI, University Microfilms.

Molony, N. 1995 Mohenjodaro: An Ancient City. In The Young Oxford Book of Archaeology, edited by, pp. 62-69. Oxford, Oxford University Press.

Mughal, M. R. 1983 Current Research Trends on the Rise of Indus Civilization. In Forschungsprojekt DFG Mohenjo-Daro: Dokumentation in der Archaologie Techniken Methoden Analysen, edited by G. Urban and M. Jansen, pp. Aachen.

Pande, B. M. 1979 Inscribed Copper Tablets from Mohenjo daro: A Preliminary Analysis. In Ancient Cities of the Indus, edited by G. L. Possehl, pp. 268-288. New Delhi, Vikas Publishing House PVT LTD.

Pande, B. M. 1991 Inscribed Copper Tablets from Mohenjo-daro: Some Observations. Puratattva (21): 25-28.

Parpola, A. 1992 Copper Tablets from Mohenjo-daro and the study of the Indus Script. In Proceedings of the Second International Conference on Moenjodaro, edited by I. M. Nadiem, pp. Karachi, Department of Archaeology.

Parpola, A. 1992 The “Fig Deity Seal” from Mohenjo-daro: Its Iconography and Inscription. In South Asian Archaeology 1989, edited by C. Jarrige, pp. 227-236. Madison, WI, Prehistory Press.

Possehl, G. L. 1967 The Mohenjo Daro Floods: A Reply. American Anthropologist 69(1): 32-40.

Possehl, G. L. 2002 The Indus Civilization: A Contemporary Perspective. Walnut Creek, AltaMira Press.

Pracchia, S., M. Tosi and M. Vidale 1985 On the Type, Distribution and Extent of Craft Industries at Mohenjo-daro. In South Asian Archaeology 1983, edited by J. Shotsmans and M. Taddei, pp. 207-247. Naples, Istituto Universitario Orientale.

Pracchia, S. and M. Vidale 1993 The Archaeological Context for Stoneware Firing at Mohenjo-Daro. East And West 43(1-4): 23-68.

Raikes, R. L. 1965 The Mohenjo-Daro Floods. Antiquity 39: 196-203.

Raikes, R. L. 1967 Further remarks on Antiquity article on Mohenjo-daro.

Raikes, R. L. 1967 The Mohenjo-daro Floods – Further Notes. Antiquity XLI(161): 64-66.

Raikes, R. L. 1967 The Mohenjo-daro Floods – Riposte. Antiquity XLI(164): 309-310.

Raikes, R. L. 1968 The Mohenjo-Daro Floods: A Rejoinder! American Anthropologist 70: 957-961.

Raikes, R. L. 1979 The Mohenjo-daro Floods: The Debate Continues. In South Asian Archaeology, edited by M. Taddei, pp. 561-566. Naples, Istituto Universitario Orientale.

Raikes, R. L. 1984 Mohenjo Daro Environment. In Frontiers of the Indus Civilization, edited by B. B. Lal and S. P. Gupta, pp. 455-460. New Delhi, Books and Books.

Raikes, R. L. and G. F. Dales 1977 The Mohenjo-Daro Floods Reconsidered. Journal of the Palaeontological Society of India 20: 251-260.

Raikes, R. L. and G. F. Dales 1986 Reposte to Wasson’s Sedimentological Basis of the Mohenjo Daro Flood Hypothesis. Man and Environment 10: 33-44.

Sana Ullah, M. 1931 Appendix I. Notes and Analyses. In Mohenjo-daro and the Indus Civilization, edited by J. Marshall, pp. 686-691. London, Arthur Probsthain.

Sarcina, A. 1979 The Private House at Mohenjo-daro. In South Asian Archaeology 1977, edited by J. Schotsmans and M. Taddei, pp. 433-462. Naples, Istituto Universitario Orientale.

Sarkar, H. and B. M. Pande 1969-70 A Note on a Knot Design from Mohenjo-Daro and Its Occurrence in Later Times. Puratattva 3: 44-48.

Sewell, R. B. S. and B. S. Guha 1931 Zoological Remains. In Mohenjo-daro and the Indus Civilization, edited by S. J. Marshall, pp. 649-673. London, A. Probsthain.

Shaikh, N. 1990 Brick Industry of Mohenjo-Daro. Lahore Museum Bulletin 3(2): 19-23.

Shar, G. M. 1987 The Mohana- An unknown life on the Indus River. In Interim Reports Vol. 2: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1982-83 by IsMEO-Aachen University Mission., edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 169-181. Aachen, IsMEO/RWTH.

Sharif, D. M. 1990 Some New Seals From Mohenjodaro And The Evidence Of Seal-Making. Lahore Museum Bulletin 3(1): 15-18.

Singh, S. P. 1989 Rgvedic Base of the Pasupati Seal of Mohenjo-Daro. Puratattva 19: 19-26.

Smith, H. C. 2002 Art of Jewelry: Ancient to Modern Period. Delhi, Bharatiya Kala Prakashan.

Srinivasan, S. 1997 Present and Past of Southern Indian Crafts for Making Mirrors, Lamps, Bells, Vessels, Cymbal and Gongs: Links with Prehistoric High Tin Bronzes from Mohenjo Daro, Taxila, South Indian Megaliths, and Later Finds. South Asian Studies 13: 209-225.

Szatek, B. Z. 1989 Evidence for Dravidian Language and Script in the Easter Island and Mohenjo Daro Inscriptions. Journal of the Oriental Institute XXXVIII(3-4): 201-208.

Thomas, F. W. 1932 Book Review of Mohenjo-Daro And The Indus Civilization: Being an official account of Archaeological Excavations at Mohenjo-daro carried out by the Government of India between the years 1922 and 1927. Edited by Sir John Marshall. London: Arthur Probsthain, 1931. Journal of the Royal Asiatic Society: 453-466.

Ullah, K. B. M. S. 1931 Copper and bronze utensils and other objects. In Mohenjo-daro and the Indus Civilization, edited by S. J. Marshall, pp. 481-488. London, A. Probsthain.

Urban, G. and M. Jansen 1985 The Resurrection of the Hill of the Dead: Discovery of a City on the Indus. German Research: Reports of the DFG: 46-49.

Van Lohuizen De Leeuw, J. 1955 Chroniques: Note sur un groupe de constructions se trouvant dans la zone HR de Mohenjo-daro. Arts Asiatiques 2(2): 19-149.

Verardi, G. 1987 Preliminary Report on the Stupa and the Monastery of Mohenjo-Daro. In Interim Reports, Vol. 2., edited by M. Jansen and G. Urban, pp. 45-58. Aachen, IsMEO/RWTH.

Vidale, M. 1983 Outline Of A Strategy For The Archaeological Analysis And Interpretation Of A 3RD millennium BC Pottery Production Centre In The Indo-Iranian Region. In Forschungsprojekt DFG Mohenjo-Daro: Dokumentation In Der Archaologie Techniken Methoden Analysen, edited by G. Urban and M. Jansen, pp. 109-118. Aachen.

Vidale, M. 1989 A Steatite-Cutting Atelier on the Surface of Moenjodaro. Annali 49: 29-51.

Vidale, M. and C. Balista 1988 Towards a Geo-Archaeology of Craft at Moenjodaro. In Interim Reports Vol. 3: Reports on Field Work Carried out at Mohenjo-Daro, Pakistan 1983-86 by IsMEO-Aachen-University Mission., edited by M. Jansen and M. Tosi, pp. 93-108. Aachen, IsMEO/RWTH.

Wasson, R. J. 1984 The Sedimentological Basis of the Mohenjo-daro Flood Hypothesis. Man and Environment VIII: 88-90.

Winkelmann, S. 1994 Intercultural relations between Iran, Central Asia and northwestern India in the light of squatting stone sculptures from Mohenjo-daro. In South Asian Archaeology, 1993, edited by A. Parpola and P. Koskikallio, pp. 833-842. Helsinki, Suomalainen Tiedeakatemia.

http://technologythatwork.blogspot.co.uk/2012/06/mysterious-mohenjo-daro-mount-of-dead.html

cywilizacje – Paracas, Peru

2012-12-26 18_46_42-Clipboard2012-12-26 18_48_58-Clipboard2012-12-26 18_45_44-Clipboard2012-12-26 18_44_32-Clipboard

Paracas culture                          287 km na południe od Limy           -13.87158,-76.342278

Kultura Paracas – preinkaska kultura, która rozwinęła się w rejonie Ica, w Peru, w latach 800 p.n.e. – 100 n.e

Nazwa kultury pochodzi od podziemnych grot służących za nekropolie, do których prowadził wąski pionowy szyb zakończony półkolistym pomieszczeniem o średnicy ok. 4,0 m.

Kultura Paracas zamieszkiwała na wybrzeżu Peru, na południe od stolicy Limy. Niektóre szacunki są takie, że kultura ta istniała między 700 pne a 100 rokiem ne, ale źródła różnią się, głównie z powodu bardzo mało danych bazujących na metodzie dataowania węglem na materiałach organicznych znajdujących się w okolicy. Julio C. Tello (1880/47), “ojciec” peruwiańskiej archeologii prowadził wykopaliska archeologiczne wokół Paracas w 1927 i 1928.

(Autor i amator archeolog David Hatcher Childress dokonał kontrowersyjnych stwierdzeń o Paracas, włącznie z sugestią, że wydłużone ludzkie czaszki, które tam odnaleziono pochodzą od pozaziemskich istot).

Kultura Paracas jest nieco wyjątkowa, Childress i jego koledzy Juan Navarro i Brien Foerster, twierdzą boweim że zidentyfikowali co najmniej pięć różnych kształtów wydłużonej czaszki. Każdy jest dominującym w poszczególnym z cmentarzy.Największym i najbardziej uderzające są czaszki z miejsca zwanego Chongos, w pobliżu miasta Pisco, na północ od Paracas. Te czaszki są nazywane (“Cone Heads”) stożkowe głowy  ze względu na ich dosłowny wygląd stożka. Badania te pokazują, że średnio, ich czaszki miały pojemność 1,5 litra, o około 25% większe od współczesnych czaszek, i ważyły nawet o 60 procent więcej. Jama czaszki, oczodoły są znacznie większe od współczesnych czaszek, również  szczęki są zarówno większe i grubsze. Ponadto czaszki z Chongos mają dwa małe otwory w tylnej części.

W Cavernas Paracas znajdują się groby ‘szybowe’ ustawione na szczycie Cerro Colorado. Istnieją dowody na to, że te groby były ponownie użyte na przestrzeni wieków. W niektórych przypadkach czaszki zmarłych zostały wyjęte, najwyraźniej użyte do rytuałów, a później ponownie pochowane. Ubrania pochowanych są wykonane z wielu złożonych struktur płóciennym oraz została użyta wyszukana technika wyplatania i wiązań. Tkaniny te posiadają bogate, dekoracyjne wzory, najczęściej w formie geometrycznych figur, a wykonane zostały z wełny alpak.

Indianie Paracas mieli z rozległą wiedzą nawadniania i gospodarki wodnej.

Nekropolia Wari Kayan składała się z dwóch grup setek pochówków znajdujących się w bliskej odległości, wewnątrz i wokół opuszczonych budynków na stromym północnym zboczu Cerro Colorado. Związane z tym miejscem odnalezione wyroby z ceramiki są bardzo drobej jakości: gładkie, niektóre w białe i czerwone paski a inne z oksydowanymi wzorami.

Każdy pochówek  wyglądał podobnie, tzn. Umarły był pochowany w pozycji siedzącej, ciało było związane sznurkiem, tak by z czasem nie rozpadło się i nie zmieniło swej pozycji. Byli zawijani w miejscowe tekstylia, najlepszej jakości.

(Hafty Paracas Necropolis są znane jako jedne z najlepszych, jakie kiedykolwiek wyprodukowano przez prekolumbijskie społeczeństwa andyjskie)

Umarli byli posadzeni tak by ‘patrzyli’ w stronę północną.

Kultura Paracas uważa się, że została najechana z północy ok. 150 pne, przez kulturę Topara. Te dwie kultury następnie współistniały przez jedno lub więcej pokoleń, zarówno na półwyspie Paracas jak i w pobliskiej dolinie Ica, a ich interakcja odegrała kluczową rolę w rozwoju kultury Nazca i tradycji ceramicznych oraz tekstylnych regionu. Choć wyszukane tkaniny zachowane zostały tylko w nadmorskich terenów pustynnych, istnieje coraz więcej dowodów, że osoby związane z tymi kulturami mieszkał i podróżował między nizinach Pacyfiku i andyjskich dolin górskich i pastwiska górskie na wschód.

Lud Nazca zaczął rosnąć w siłę, gdy kultura Paracas zaczęła upadać. Kultura Paracas w dużej mierze wpłynęły na kulturę Nazca, zwłaszcza w obszarach kontroli, regulacji wody i sztuki. Nazca zbudowali system akweduktów, które nadal funkcjonują do dziś. Dowody na wpływ Paracas zauważyć można w ceramice i tekstyliach Nazca.